www.mircze.pl
f_01 f_03 f_05 f_07 f_08 f_09 f_10
czwartek, 25 maja 2017, 145 dzień roku, imieniny Borysa, Magdy, Marii-Magdaleny
Aktualności
Rada Gminy
Urząd Gminy
O Gminie
Instytucje
Oferty Inwestycyjne
Projekty realizowane / Inwestycje zrealizowane
Turystyka
Kultura
Formy i sposoby używania herbu Gminy Mircze
Wnioski, pliki do pobrania
Multimedia o Gminie
Punkty adresowe
Licznik
Licznik odwiedzin:
3425745
Dzisiaj:
384
Gości on-line:
1
Twoje IP:
54.196.17.193
Plan Zagospodarowania Przestrzennego
Ostrzeżenia o zagrożeniach
Gospodarka odpadami w gminie Mircze
Modernizacja Zakładu Zagospodarowania Odpadów w miejscowości Łasków – Gmina Mircze
Przebudowa transgranicznej drogi powiatowej nr 3432L Hrubieszów-Kryłów-Dołhobyczów-Granica Państwa oraz remont drogi w Uhrynowie
WYBORY 2015
GOSPODARKA NISKOEMISYJNA W GMINIE MIRCZE
Gminna Spółka Wodna
Kącik Przedsiębiorcy
Gminny Zakład Komunalny
REWITALIZACJA GMINY MIRCZE
ODNAWIALNE ŹRÓDŁA ENERGII W GMINIE MIRCZE
Znajdujesz się w: Strona główna / O Gminie / Historia

Historia

 

Miejscowość Mircze będąca siedzibą władz gminnych leżała niegdyś w staropolskim powiecie bełskim. Około roku 1413 - 1420 została odebrana miejscowym książętom za nie złożenie hołdu królowi Władysławowi Jagielle i zwrócona im dopiero w roku 1430. Przed rokiem 1445 wieś znalazła się w posiadaniu Wojciecha z Gostomi z Ziemi Rawskiej, a następnie podkomorzego bełskiego Gotarda z Mirczowa. W roku 1458 Mircze otrzymał Jan Tęczyński. Nadanie wsi dla Jana Tęczyńskiego jednak nie zostało zrealizowane a w latach 1450 - 1484 właścicielem Mircza był Wojciech Mirecki. w roku 1531 wieś Mircze należała do katolickiej parafii w Nabróżu. W 1578r. rejestr poborowy notował kilku właścicieli Mircza: Szymon Mirecki, Jerzy Mirecki, Jan Laskowski, Jan Mirecki. Mircze kilku właścicieli miało do 1825 roku kiedy to za 260000 złp wieś kupił Wincenty Rulikowski. W 1845 roku Władysław Rulikowski zakłada w Mirczu cukrownię, fabryka zajmowała 7 morgów ok 4 hektary. Po Władysławie Mircze odziedziczył syn Wincenty. W 1915 roku dwór i cukrownia została spalona przez wycofujące się wojska rosyjskie, ruiny budynków zostały rozebrane po 1930 roku. Park dworski wycięto w 1945 roku.

Powierzchnia i ludność

W roku 1564 wieś Mircze zajmowała 6 łanów, czyli 100,8 ha gruntów ornych. W początkach drugiej ćwierci wieku XIX liczyła 121 domów i 868 mieszkańców, zaś w okresie międzywojennym Mircze było największą wsią powiatu hrubieszowskiego. Według spisu powszechnego z 1921 roku, w 250 domach zamieszkiwało w Mirczu 1.404 mieszkańców, wśród których było 77 Żydów i 401 Ukraińców. Do roku 1932 Mircze było siedzibą gminy; po reformie administracyjnej funkcję tę przejęło Miętkie. Podczas II wojny światowej ludność polska Mircza była terroryzowana przez nacjonalistów ukraińskich. W styczniu i marcu 1943 roku część polskiej ludności Mircza została wysiedlona przez hitlerowców, którzy opuszczone gospodarstwa zasiedlili Ukraińcami. W 1991 roku w Mirczu zameldowanych było 1478 mieszkańców powierzchnia wsi to 1639,91 ha. W 2012 roku w Mirczu zameldowanych jest 1513 osób.

Na szczególną uwagę zasługuje Kryłów. Początki osadnictwa datuje się na 5500 - 5200 r p.Chr. Na wyspie na rzece Bug istniał średniowieczny gród i drewniany zamek - jeden z Grodów Czerwieńskich. W 1497 roku Mikołaj Tęczyński rozpoczął budowę murowanego zamku, którego ruiny zachowały się do dnia dzisiejszego.

Kryłów od roku 1523 posiadał prawa miejskie. Położoną w enklawie hrubieszowskiej staropolskiego powiatu chełmskiego osadą władał około roku 1430 ponoć książę kobryński Roman Lubartowicz, zaś od roku 1458 była na pewno w posiadaniu Tęczyńskich. W roku 1546 Kryłów, jako posag Zofii z Tęczyńskich, trafił w ręce Ostrorogów. Zofia Tęczyńska, córka wojewody sandomierskiego Jana, wyszła za mąż za Stanisława Ostroroga, kasztelana międzyrzeckiego i starostę chełmskiego, który zmarł w roku 1568. Z dwóch jego synów Mikołaj, kasztelan bełski i dziedzic na Kryłowie, zmarł bezdzietnie w 1612 roku, zaś Jan został podczaszym koronnym i wojewodą poznańskim.
Stanisław Sarnicki w dziele "Descriptio veteris et novae Poloniae" wydanym w Krakowie w roku 1585 tak opisuje Kryłów: "... forteca murowana w miejscu niezwykle dogodnym przeciwko najazdom Scytów, jak najlepiej uzbrojona na wzór miast niemieckich". Murowany ceglany zamek w Kryłowie założony był na rzucie zbliżonym do trójkąta o lekko załamanym jednym boku. Na narożach znajdowały się zapewne basteje; jedna z nich, wielka dwukondygnacyjna basteja o ostrym kącie zewnętrznym i lekko pochyłych ścianach, zachowała się w imponującej ruinie do dzisiaj. Zamek w Kryłowie musiał odgrywać poważną rolę w systemie obronnym i handlowym Rzeczpospolitej, bowiem w konstytucji sejmowej z 1601 roku czytamy: "...Tama Kryłowska na Bugu. Za prośbą posłów ziemskich województwa bełskiego i zgodą wszystkich stanów koronnych, uchylamy konstytucji o rzekach na przeszłym Sejmie uchwalonej, pozwalając urodzonemu Mikołajowi Ostrorogowi nie zruszać ani nie znosić grobli albo tamy z dawna w majętności jego dziedzicznej Kryłowie na rzece Bugu uczynionej; dogadzając w tym commoditeti tych tam województw, zatrzymaniem tą groblą municji zamku Kryłowskiego, który jest propugnaculum contra insultus hostium". Zniszczony przez Szwedów w roku 1656 został odbudowany a  15 stycznia 1687 roku na Kryłowskim zamku wysłannik papieski A.Cuzani wręczył Michałowi Radziejowskiemu kapelusz kardynalski. Radziejowski był krewnym króla Jana III Sobieskiego, który jeszcze jako hetman gościł w Kryłowie. Po Ostrorogach Włość Kryłowską przejął możny ród Radziejowskich, wśród którego bywali podkanclerzy koronni i kardynałowie. Od 1704 roku do końca XIX wieku kolejnymi właścicielami miasteczka byli: Krzysztof Towiański, Prażmowscy, Józef Jeżewski, Chrzanowscy i Horodyscy. Kolejne spisy ludności wykazują, że w 1827 roku w Kryłowie stały 2 domy murowane i 157 drewnianych, a  miasto liczyło 1.102 mieszkańców, wśród których 575 było narodowości żydowskiej. W 1869 roku Kryłów traci prawa miejskie na mocy ukazu carskiego. W roku 1886/87 było 185 domów i 1.286 mieszkańców, pośród których 622 stanowili Żydzi, 372 Ukraińcy i już tylko 292 Polacy. Według relacji Verdmona z 1902 roku, w Kryłowie: "... ludność trudni się rolnictwem, rybołówstwem i rzemiosłami. Handel słaby...". Od XIX wieku działał browar produkujący w 1896 roku 7.000 wiader piwa rocznie. Przed I Wojną Światową Kryłów liczy (wraz z przedmieściem Prehoryłe) 3000 mieszkańców. A przed II Wojną Światową 2000. W 1943 roku w Kryłowie zamieszkiwało 1131 osób (nie było już ludności pochodzenia żydowskiego). W 1944 roku zostało jedynie 300 osób. W 2012 roku Kryłów łącznie liczy 355 mieszkańców, Kryłów-Kolonia 245. Wyspa z Zamczyskiem (ok 7 ha) faktycznie powróciła do Polski w 1987 roku, kiedy to połączono ją z lądem drewnianym mostem oraz zmieniono główny bieg rzeki Bug. Powierzchnia Kryłowa to 1237,63 ha a Kryłowa-Kolonii 609,23 ha.

Herb gminy Mircze
Herb gminy został wprowadzony do polskiego ustroju heraldycznego na mocy ustawy o samorządzie terytorialnym z 8 III 1990r. Wcześniej taki rodzaj znaku herbowego nie występował, używały go natomiast miasta, kontynuujące ten zwyczaj jeszcze z czasów średniowiecza. Podobnie jak w przypadku wszystkich innych gmin wiejskich brak właściwej dla nich tradycji heraldycznej zmusza do zaprojektowania herbu gminy Mircze

(woj. lubelskie) od samego początku. Należy zaznaczyć, że będzie on znakiem całej gminy jako jednostki administracyjno-samorządowej, a nie jej poszczególnych miejscowości, w tym także wsi Mircze będącej siedzibą władz gminnych. Utworzenie nowego herbu wymaga zaprojektowania jego godła (to wszystko co znajduje się w polu tarczy herbowej) oraz barw. Dobrze jest jeżeli nowo tworzony herb będzie wyrażać treści, w których znajdą odbicie charakterystyczne cechy gminy. Można ich poszukać w faktach społecznych, kulturowych, gospodarczych i politycznych, które miały miejsce w przeszłości lub są obecne w dzisiejszych realiach. Można ich też poszukać w krajobrazie naturalnym gminy. Częstym sposobem postępowania w takim przypadku jest wykorzystanie tradycji heraldycznej, która wykształciła się w związku z historią miast położonych na terenie dzisiejszej gminy. W przypadku gminy Mircze występuje kilka ważnych motywów, które mogą stać się tworzywem dla znaku herbowego. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt istnienia tradycji heraldycznej, związanej z historią dawnego miasta Kryłów leżącego obecnie na terenie gminy. Najstarszymi właścicielami Kryłowa i założycielami miasta byli Tęczyńscy herbu Topór. Dobra kryłowskie zostały nadane Janowi Tęczyńskiemu, wojewodzie i kasztelanowi krakowskiemu przez króla Kazimierza Jagiellończyka w 1458r., który wcześniej skonfiskował je miejscowej szlachcie. Po śmierci Jana odziedziczył je jego syn Mikołaj, który w 1497r. założył miasto Kryłów i rozpoczął budowę murowanego zamku. W 1523r. dobra kryłowskie przypadły w udziale Janowi Tęczyńskiemu, miecznikowi krakowskiemu i staroście chełmskiemu, a po nim jego córce Zofii (1544). W następstwie zawartego w dramatycznych okolicznościach małżeństwa Zofii ze Stanisławem Ostrorogiem, kasztelanem międzyrzeckim Kryłów i zamek przeszły w posiadanie kalwińskiej rodziny Ostrorogów. W XVII w. Kryłów jeszcze dwukrotnie zmieniał właścicieli; najpierw należał do Jerzego Wiśniowieckiego, starosty kamionkowskiego i jego żony Eufrozyny Eulalii z Tarnowskich, która później wniosła go w posagu drugiemu mężowi Hieronimowi Radziejowskiemu, podkanclerzemu koronnemu. Kryłów jako miasto prywatne, zgodnie z panującym w dawnej Polsce zwyczajem, używał znaku herbowego swych właścicieli. Znany jest fakt posiadania przez miasto w II połowie XVII w. pieczęci herbowej. Jej odcisk pochodzi z nie datowanego dokumentu wszytego w księgi miejskie Uchań, ale sąsiadujące zapisy pozwalają datować użycie tej pieczęci na II połowę XVII w. W okrągłym polu napieczętnym przedstawia ona topór będący godłem herbu Topór, którym pieczętowali się Tęczyńscy właściciele Kryłowa. Pieczęć ta w dokumencie została określona jako miejska, a używała jej rada miasta Kryłowa.
Brak legendy na pieczęci nie pozwala poprzez analizę pisma dokładnie ustalić czas jej powstania, ale można się domyślić, że została ona sporządzona jeszcze w okresie gdy miasto było w posiadaniu Tęczyńskich, a więc w I połowie XVI w. Tak tylko można wytłumaczyć fakt, że posługiwano się nią w czasie gdy miasto już do tej rodziny nie należało. W okresie gdy właścicielami Kryłowa byli Tęczyńscy wytworzyła się dość trwała tradycja heraldyczna i nawet zmiana właścicieli miasta nie powodowała zmiany pieczęci z uaktualnionym wyobrażeniem, nawiązującym do ich znaków herbowych. Do końca XVIII w. nic nie wiadomo o innych pieczęciach Kryłowa, prawdopodobnie przez cały czas posługiwano się tą jedną pieczęcią z herbem Topór. W heraldyce rycerskiej (szlacheckiej) herb ten przedstawia w polu czerwonym srebrny topór ze złotym toporzyskiem. Istnieją zatem uzasadnione powody aby tę dawną tradycję heraldyczną wykorzystać przy projektowaniu herbu gminy Mircze.
Ważnymi przesłankami historycznymi dla nowo tworzonego herbu są dzieje najstarszego osadnictwa, które rozwinęło się na obszarze dzisiejszej gminy. Ten sposób postępowania często spotyka się przy kreowaniu nowego herbu. Chodzi o zidentyfikowanie możliwie najwcześniejszych właścicieli miejscowości i terenów, które obecnie znajdują się w granicach gminy.
Do jednych z najstarszych miejscowości na obszarze gminy Mircze należą Kryłów, Mircze i Modryń, do historii których szczególnie powinien nawiązywać proponowany kształt herbu. O roli Kryłowa była już mowa w związku z posiadaniem przez to dawne miasto własnego znaku herbowego. W przypadku wsi Mircze jej rola polega na tym, że jest ona dziś najważniejszą miejscowością w gminie, gdzie znajduje się siedziba władz i centrum życia mieszkańców całej gminy. Najstarszymi właścicielami Mircza i Modrynia, których udało się zidentyfikować byli Jan Magiera z Gostomi i jego brat Wojciech z Gostomi. Przybyli oni w XV w. do ziemi bełskiej z Mazowsza. W 1440r. Jan Magiera z Gostomi w ziemi rawskiej otrzymał od króla Władysława Warneńczyka zapis na Modryniu za zasługi jako tłumacz języka węgierskiego. Z kolei jego brat Wojciech z Gostomi w 1445r. z synem zamienił Gostomię na Mircze i osiedlił się w ziemi bełskiej. Odtąd Mircze stały się własnością rodziny, która już od drugiej połowy XV w. zaczęła pisać się z Mircza Mirecki. W 1453r. Mireckim za niestawiennictwo w wyprawie pruskiej groziła utrata Mircza, które król nadał Janowi Tęczyńskiemu. Dotyczyło to także wsi Modryń, którą dzierżawił Gotard z Gostomi syn Wojciecha z Gostomi. Zarówno konfiskata, jak i nadanie nie zostały zrealizowane.
W symbolice heraldycznej odniesienie do właścicieli miejscowości uzyskujemy przez nawiązanie do ich herbów rodowych. Rodzina, która w XV w. nabyła Mircze i dzierżawiła Modryń pieczętowała się herbem Szeliga. Przedstawia on w polu czerwonym księżyc złoty barkiem do dołu z krzyżem łacińskim złotym umieszczonym (zaćwieczonym) pośrodku.
Gmina Mircze leży nad Bugiem, który jest nie tylko wschodnią granicą gminy, ale jest także granicą państwową. Rzeka ta jest najbardziej charakterystycznym elementem krajobrazu geograficznego gminy, stąd zasadne jest aby miała swoje symboliczne odniesienie w herbie gminy.
Biorąc pod uwagę wyróżnione motywy zaczerpnięte z przeszłości gminy, jej tradycji heraldycznej i cech topograficznych herb gminy Mircze powinien składać się z przedmiotów mających związek z tymi motywami. W herbie tym można więc wykorzystać godła herbów szlacheckich Topór i Szeliga, przy czym ten pierwszy był również znakiem herbowym miasta Kryłów. Trzecim przedmiotem powinna być rzeka.
Kolorystyka herbu powinna nawiązywać do barw godeł w herbach szlacheckich (Topór i Szeliga), natomiast rzeka z uwagi zasadę alternacji barw, przy proponowanej czerwonej barwie pola, powinna być srebrna. Barwa czerwona należy obok błękitnej do podstawowych w polskiej tradycji heraldyki barw pola tarczy.
Stosując zasady opisu heraldycznego (blazonowanie) herb gminy Mircze przedstawia w polu czerwonym rzekę srebrną w lewy skos, nad nią topór srebrny w słup z toporzyskiem złotym, pod nią księżyc złoty barkiem ku podstawie z takim że krzyżem łacińskim zaćwieczonym pośrodku.

(wg opracowania dr Piotr Dymmel )

 

UG Mircze
Zegar
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
Urząd Gminy Mircze, Kryłowska 20, 22-530 Mircze, woj. lubelskie
tel./fax: 84 6519015, email: gmina@mircze.pl
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 Strona zgodna z WCAG AA
projekt i hosting: INTERmedi@    |    zarządzane przez: CMS - SPI